ໃນຄ່ຳຄືນກ່ອນ: ເມືອງຕ່າງໆຈົມຢູ່ໃນຄວາມເປິເປື້ອນ

ໃນໄລຍະຕົ້ນໆຂອງການປະຕິວັດອຸດສາຫະກໍາໃນສະຕະວັດທີ 19, ເມືອງໃຫຍ່ໆເຊັ່ນລອນດອນ ແລະ ປາຣີ ໄດ້ປະສົບກັບການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງປະຊາກອນຢ່າງໄວວາ, ໃນຂະນະທີ່ພື້ນຖານໂຄງລ່າງໃນຕົວເມືອງສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງເປັນຍຸກກາງ. ສິ່ງເສດເຫຼືອຂອງມະນຸດ, ນໍ້າເສຍຈາກຄົວເຮືອນ, ແລະ ສິ່ງເສດເຫຼືອຈາກໂຮງຂ້າສັດໄດ້ຖືກປ່ອຍລົງສູ່ທໍ່ລະບາຍນໍ້າເປີດ ຫຼື ລົງສູ່ແມ່ນໍ້າໃກ້ຄຽງໂດຍກົງເປັນປະຈໍາ. ອາຊີບຂອງ "ຄົນງານຂຸດດິນກາງຄືນ" ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອກໍາຈັດສິ່ງເສດເຫຼືອ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເກັບມາສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ຖືກຖິ້ມລົງໄປທາງລຸ່ມ.

ໃນເວລານັ້ນ, ແມ່ນ້ຳເທມສ໌ ເປັນທັງແຫຼ່ງນ້ຳດື່ມຫຼັກຂອງລອນດອນ ແລະ ທໍ່ລະບາຍນ້ຳເສຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ຊາກສັດ, ຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະ ອາຈົມຂອງມະນຸດໄດ້ລອຍຢູ່ໃນແມ່ນ້ຳ, ໝັກ ແລະ ເປັນຟອງພາຍໃຕ້ແສງແດດ. ປະຊາຊົນທີ່ຮັ່ງມີມັກຈະຕົ້ມນ້ຳຂອງເຂົາເຈົ້າກ່ອນດື່ມ, ຫຼື ປ່ຽນເປັນເບຍ ຫຼື ເຫຼົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ຊົນຊັ້ນຕ່ຳບໍ່ມີທາງເລືອກນອກຈາກບໍລິໂພກນ້ຳຈາກແມ່ນ້ຳທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປຸງແຕ່ງ.

ຕົວເລັ່ງປະຕິກິລິຍາ: ກິ່ນເໝັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ແຜນທີ່ແຫ່ງຄວາມຕາຍ

ປີ 1858 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດປ່ຽນທີ່ສຳຄັນດ້ວຍການລະບາດຂອງ "ກິ່ນເໝັນໃຫຍ່". ລະດູຮ້ອນທີ່ຮ້ອນຜິດປົກກະຕິໄດ້ເລັ່ງການເນົ່າເປື່ອຍຂອງສານອິນຊີໃນແມ່ນ້ຳເທມສ໌, ປ່ອຍຄວັນໄຮໂດຣເຈນຊັນໄຟທີ່ລົ້ນເຫຼືອອອກມາປົກຄຸມລອນດອນ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນຜ້າມ່ານຂອງລັດຖະສະພາ. ສະມາຊິກສະພາຖືກບັງຄັບໃຫ້ປົກປ່ອງຢ້ຽມດ້ວຍຜ້າປູນຂາວ, ແລະ ການດຳເນີນງານຂອງລັດຖະສະພາເກືອບຈະຢຸດສະງັກລົງ.

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ດຣ. ຈອນ ສະໂນ ໄດ້ລວບລວມ “ແຜນທີ່ການເສຍຊີວິດຍ້ອນອະຫິວາ” ທີ່ມີຊື່ສຽງໃນປະຈຸບັນ. ໃນລະຫວ່າງການລະບາດຂອງອະຫິວາໃນປີ 1854 ໃນເຂດ Soho ຂອງລອນດອນ, ສະໂນ ໄດ້ດຳເນີນການສືບສວນຕາມບ້ານເຮືອນ ແລະ ຕິດຕາມການເສຍຊີວິດສ່ວນໃຫຍ່ມາຈາກປໍ້ານໍ້າສາທາລະນະແຫ່ງດຽວຢູ່ຖະໜົນ Broad Street. ໂດຍທ້າທາຍຄວາມຄິດເຫັນທົ່ວໄປ, ລາວໄດ້ຖອດດ້າມຈັບປໍ້າອອກ, ຫຼັງຈາກນັ້ນການລະບາດກໍ່ຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຮ່ວມກັນໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຮ່ວມກັນຄື: ການປະສົມນ້ຳເສຍກັບນ້ຳດື່ມເປັນສາເຫດຂອງການຕາຍເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ. “ທິດສະດີ miasma” ທີ່ໂດດເດັ່ນ, ເຊິ່ງຖືວ່າພະຍາດຕ່າງໆແຜ່ລາມຜ່ານອາກາດເປື້ອນ, ໄດ້ເລີ່ມສູນເສຍຄວາມໜ້າເຊື່ອຖື. ຫຼັກຖານທີ່ສະໜັບສະໜູນການແຜ່ລາມທາງນ້ຳໄດ້ສະສົມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ໃນໄລຍະທົດສະວັດຕໍ່ມາ, ຄ່ອຍໆປ່ຽນແທນທິດສະດີ miasma.

ສິ່ງມະຫັດສະຈັນດ້ານວິສະວະກຳ: ການກຳເນີດຂອງວິຫານໃຕ້ດິນ

ຫຼັງຈາກເຫດການນ້ຳເປື້ອນຂະໜາດໃຫຍ່, ລອນດອນໃນທີ່ສຸດກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ປະຕິບັດ. ທ່ານ Sir Joseph Bazalgette ໄດ້ສະເໜີແຜນການທີ່ມີຄວາມທະເຍີທະຍານຄື: ການກໍ່ສ້າງທໍ່ລະບາຍນ້ຳເສຍທີ່ສ້າງດ້ວຍດິນຈີ່ຍາວ 132 ກິໂລແມັດຕາມແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Thames ທັງສອງຟາກ, ເກັບກຳນ້ຳເສຍຈາກທົ່ວເມືອງ ແລະ ຂົນສົ່ງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກເພື່ອລະບາຍທີ່ Beckton.

ໂຄງການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ສຳເລັດໃນໄລຍະຫົກປີ (1859-1865), ມີພະນັກງານຫຼາຍກວ່າ 30,000 ຄົນ ແລະ ໃຊ້ດິນຈີ່ຫຼາຍກວ່າ 300 ລ້ານກ້ອນ. ອຸໂມງທີ່ສຳເລັດແລ້ວມີຂະໜາດໃຫຍ່ພໍທີ່ລົດເຂັນມ້າຈະຜ່ານໄປໄດ້ ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຍ້ອງຍໍວ່າເປັນ "ວິຫານໃຕ້ດິນ" ຂອງຍຸກ Victorian. ການສຳເລັດຂອງລະບົບລະບາຍນ້ຳເສຍຂອງລອນດອນໄດ້ໝາຍເຖິງການສ້າງຕັ້ງຫຼັກການລະບາຍນ້ຳຂອງເທດສະບານທີ່ທັນສະໄໝ - ຫັນໜີຈາກການອີງໃສ່ການລະລາຍທຳມະຊາດໄປສູ່ການເກັບກຳ ແລະ ການຄວບຄຸມການຂົນສົ່ງມົນລະພິດ.

ການເກີດຂຶ້ນຂອງການປິ່ນປົວ: ຈາກການໂອນຍ້າຍໄປສູ່ການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການໂອນຍ້າຍແບບງ່າຍໆພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ບັນຫາດັ່ງກ່າວປ່ຽນໄປທາງລຸ່ມ. ໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 19, ເຕັກໂນໂລຊີການບຳບັດນ້ຳເສຍໃນຕົ້ນໆໄດ້ເລີ່ມມີຮູບຮ່າງຂຶ້ນ:

ໃນປີ 1889, ໂຮງງານບຳບັດນ້ຳເສຍແຫ່ງທຳອິດຂອງໂລກທີ່ໃຊ້ການຕົກຕະກອນທາງເຄມີໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນ Salford, ສະຫະລາຊະອານາຈັກ, ໂດຍໃຊ້ປູນຂາວ ແລະ ເກືອເຫຼັກເພື່ອຕົກຕະກອນຂອງແຂງທີ່ລະລາຍ.

ໃນປີ 1893, ເມືອງ Exeter ໄດ້ນຳສະເໜີຕົວກອງນ້ຳເສຍແບບໄຫຼອອກມາທາງຊີວະພາບເຄື່ອງທຳອິດ, ໂດຍສີດນ້ຳເສຍໃສ່ຊັ້ນຫີນທີ່ແຕກແລ້ວບ່ອນທີ່ຟິມຈຸລິນຊີທຳລາຍສານອິນຊີ. ລະບົບນີ້ໄດ້ກາຍເປັນພື້ນຖານຂອງເຕັກໂນໂລຊີການບຳບັດທາງຊີວະພາບ.

ໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 20, ນັກຄົ້ນຄວ້າຢູ່ສະຖານີທົດລອງ Lawrence ໃນລັດ Massachusetts ໄດ້ສັງເກດເຫັນຕະກອນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຈຸລິນຊີທີ່ກຳລັງກໍ່ຕົວຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການທົດລອງການລະບາຍອາກາດເປັນເວລາດົນ. ການຄົ້ນພົບນີ້ໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມສາມາດໃນການບໍລິສຸດທີ່ໜ້າສັງເກດຂອງຊຸມຊົນຈຸລິນຊີ ແລະ ພາຍໃນທົດສະວັດຕໍ່ມາ, ມັນໄດ້ພັດທະນາໄປສູ່ຂະບວນການຕະກອນກະຕຸ້ນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນປະຈຸບັນ.

ການຕື່ນຕົວ: ຈາກສິດທິພິເສດຊັ້ນສູງໄປສູ່ສິດທິສາທາລະນະ

ເມື່ອຫວນຄືນໄປເບິ່ງໄລຍະເວລາການສ້າງຕັ້ງນີ້, ການປ່ຽນແປງພື້ນຖານສາມຢ່າງແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຄື:

ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈ, ຕັ້ງແຕ່ການເບິ່ງກິ່ນເໝັນເປັນພຽງສິ່ງລົບກວນໄປຈົນເຖິງການຮັບຮູ້ນ້ຳເສຍວ່າເປັນຕົວນຳຂອງພະຍາດທີ່ຮ້າຍແຮງ;

ໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ຕັ້ງແຕ່ການກຳຈັດສ່ວນບຸກຄົນຈົນເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສາທາລະນະທີ່ນຳພາໂດຍລັດຖະບານ;

ໃນດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ, ຕັ້ງແຕ່ການປ່ອຍຕົວແບບ passive ຈົນເຖິງການເກັບກຳ ແລະ ການປິ່ນປົວຢ່າງຫ້າວຫັນ.

ຄວາມພະຍາຍາມປະຕິຮູບໃນຕອນຕົ້ນມັກຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍພວກຊົນຊັ້ນສູງທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໂດຍກົງຈາກກິ່ນເໝັນ - ສະມາຊິກລັດຖະສະພາລອນດອນ, ນັກອຸດສາຫະກຳແມນເຊສເຕີ, ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ເທດສະບານປາຣີ. ແຕ່ເມື່ອເຫັນໄດ້ຊັດເຈນວ່າອະຫິວາບໍ່ໄດ້ຈຳແນກຕາມຊັ້ນ, ແລະ ມົນລະພິດໃນທີ່ສຸດກໍ່ກັບຄືນສູ່ໂຕະອາຫານຂອງທຸກຄົນ, ລະບົບນ້ຳເສຍສາທາລະນະກໍ່ຢຸດເປັນທາງເລືອກທາງສິນທຳ ແລະ ກາຍເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບການຢູ່ລອດ.

Echoes: ການເດີນທາງທີ່ຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ

ໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 20, ໂຮງງານບຳບັດນ້ຳເສຍລຸ້ນທຳອິດໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນການ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນໃຫ້ບໍລິການແກ່ຕົວເມືອງໃຫຍ່ໆໃນປະເທດອຸດສາຫະກຳ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ປະຊາກອນໂລກສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງດຳລົງຊີວິດໂດຍບໍ່ມີສຸຂະອະນາໄມພື້ນຖານ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້: ອາລະຍະທຳບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກກຳນົດໂດຍຄວາມສາມາດໃນການສ້າງຄວາມຮັ່ງມີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກກຳນົດໂດຍຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຄຸ້ມຄອງສິ່ງເສດເຫຼືອຂອງຕົນເອງ.

ໃນທຸກມື້ນີ້, ຢືນຢູ່ໃນຫ້ອງຄວບຄຸມທີ່ສະຫວ່າງສະໄຫວ ແລະ ເປັນລະບຽບ, ສັງເກດເບິ່ງການໄຫຼຂອງຂໍ້ມູນຜ່ານໜ້າຈໍດິຈິຕອນ, ມັນຍາກທີ່ຈະຈິນຕະນາການເຖິງກິ່ນເໝັນທີ່ໜ້າອຶດອັດທີ່ເຄີຍຍັງຄົງຢູ່ຕາມແມ່ນ້ຳເທມສ໌ເມື່ອ 160 ປີກ່ອນ. ແຕ່ມັນແມ່ນຍຸກສະໄໝນັ້ນ, ເຊິ່ງຖືກໝາຍດ້ວຍຄວາມເປິະເປື້ອນ ແລະ ຄວາມຕາຍ, ທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ມະນຸດຕື່ນຕົວຄັ້ງທຳອິດໃນຄວາມສຳພັນຂອງມັນກັບນ້ຳເສຍ - ການປ່ຽນຈາກຄວາມອົດທົນແບບ passive ໄປສູ່ການປົກຄອງແບບ active.

ໂຮງງານບຳບັດນ້ຳເສຍທີ່ທັນສະໄໝທຸກໆແຫ່ງທີ່ດຳເນີນງານຢ່າງລາບລື່ນໃນປະຈຸບັນຍັງສືບຕໍ່ການປະຕິວັດດ້ານວິສະວະກຳທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນຍຸກ Victorian. ມັນເຕືອນພວກເຮົາວ່າຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສະອາດແມ່ນວິວັດທະນາການດ້ານເຕັກໂນໂລຢີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຍືນຍົງ.

ປະຫວັດສາດເປັນຕົວຢ່າງຂອງຄວາມກ້າວໜ້າ. ຈາກທໍ່ລະບາຍນ້ຳເສຍຂອງລອນດອນຈົນເຖິງສະຖານທີ່ບຳບັດນ້ຳອັດສະລິຍະໃນປະຈຸບັນ, ເຕັກໂນໂລຊີໄດ້ປ່ຽນແປງຊະຕາກຳຂອງນ້ຳເສຍແນວໃດ? ໃນບົດຕໍ່ໄປ, ພວກເຮົາຈະກັບຄືນສູ່ປະຈຸບັນ, ໂດຍສຸມໃສ່ສິ່ງທ້າທາຍຕົວຈິງ ແລະ ຂອບເຂດເຕັກໂນໂລຊີຂອງການລະບາຍນ້ຳເສຍຈາກຂີ້ຕົມໃນເທດສະບານ, ແລະ ສຳຫຼວດວິທີທີ່ວິສະວະກອນສະໄໝໃໝ່ສືບຕໍ່ຂຽນໜ້າໃໝ່ໃນການເດີນທາງທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດຂອງການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດນີ້.